اولیگودندروگلیوما توموری است که می تواند در مغز یا نخاع رخ دهد. الیگودندروگلیوما از الیگودندروسیت ها ایجاد می شود سلولهایی در مغز و نخاع که ماده ای را تولید می کنند که از سلولهای عصبی محافظت می کند.
اولیگودندروگلیوما می تواند در هر سنی رخ دهد ، اما اغلب بزرگسالان را درگیر می کند. علائم و نشانه ها می تواند شامل تشنج و سردرد باشد. ضعف یا ناتوانی می تواند در بخشی از بدن که توسط سلولهای عصبی تحت تأثیر تومور کنترل می شود ، رخ دهد.
درمان الیگودندروگلیوما معمولاً شامل جراحی برای برداشتن تومور است. در صورت تهاجمی بودن تومور یا احتمال عود مجدد ، درمان های اضافی ممکن است لازم باشد.
آزمایشات و روشهای مورد استفاده برای تشخیص اولیگودندروگلیوما شامل موارد زیر است:
آزمایشات تصویربرداری. آزمایشات تصویربرداری به پزشک کمک می کند تا محل و اندازه تومور مغزی شما را تعیین کند. از MRI اغلب برای تشخیص تومورهای مغزی استفاده می شود و ممکن است همراه با تصویربرداری MRI ویژه مانند MRI عملکردی و طیف سنجی تشدید مغناطیسی مورد استفاده قرار گیرد.
سایر آزمایشات تصویربرداری ممکن است شامل توموگرافی انتشار سوزن سوزنی و پوزیترون (PET) باشد.
برداشتن نمونه ای از بافت برای آزمایش (بیوپسی). بسته به شرایط خاص شما و محل قرارگیری آن ، می توان نمونه برداری را با سوزن قبل از جراحی یا در حین جراحی انجام داد تا الیگودندروگلیوما را از بین ببرد. تومور شما نمونه بافت مشکوک در آزمایشگاه برای تعیین انواع سلولها و میزان پرخاشگری آنها تجزیه و تحلیل می شود.
آزمایش های تخصصی سلول های تومور می تواند انواع جهش هایی را که سلول ها به دست آورده است به پزشک اطلاع دهد. این به شما سرنخ هایی در مورد پیش آگهی شما می دهد و ممکن است گزینه های درمانی شما را راهنمایی کند.
گزینه های درمان الیگودندروگلیوما شامل موارد زیر است:
جراحی برای برداشتن تومور. جراح مغز شما (جراح مغز و اعصاب) تلاش می کند تا حد ممکن از الیگودندروگلیوما را حذف کند بدون اینکه بر بافت سالم مغز تأثیر بگذارد. روش های تخصصی جراحی ، مانند جراحی بیدار مغز ، می توانند اطمینان حاصل کنند که بافت حساس مغز در حین جراحی آسیب نبیند.
در صورت باقی ماندن سلولهای توموری یا افزایش احتمال عود تومور ، ممکن است درمان های اضافی پس از جراحی توصیه شود.
شیمی درمانی. شیمی درمانی از داروهایی برای از بین بردن سلولهای سرطانی استفاده می کند. داروهای شیمی درمانی را می توان به صورت قرص یا از طریق رگ در بازو مصرف کرد.
شیمی درمانی اغلب پس از جراحی برای از بین بردن سلولهای سرطانی باقی مانده استفاده می شود. می توان آن را با پرتودرمانی برای سرطان های تهاجمی ترکیب کرد. برای افرادی که نمی توانند تحت عمل جراحی قرار بگیرند ، ممکن است از پرتودرمانی و شیمی درمانی به عنوان درمان اولیه استفاده شود.
پرتودرمانی. پرتودرمانی از پرتوهای پرانرژی مانند اشعه ایکس یا پروتون ها برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند. در طول پرتودرمانی ، هنگامی که دستگاهی به دور شما حرکت می کند ، روی میز دراز می کشید و پرتوها را به نقاط دقیق مغز هدایت می کنید.
پرتودرمانی گاهی اوقات بعد از جراحی توصیه می شود و ممکن است با شیمی درمانی ترکیب شود.